Discusvissen

Huidsecreet

Het is alom bekend dat Discusvissen hun jongen groot brengen met huidsecreet. Tijdens de eerste weken van hun leven eten de jongen hiervan gretig. Zelfs als ze ander voer, zoals Artemia's krijgen, laten ze het huidsecreet niet 'lopen'.

Omdat er nog zo weinig over dit huidsecreet bekend is, is er onderzoek naar gedaan. De huid van de ouderdieren en de maaginhoud van vele jongen in verschillende levensstadia, is onderzocht. Op de huid van de Discusouders vormen zich tijdens de broedverzorging cellen, die nog bij geen andere vis zijn gevonden. Ze worden secrocyten genoemd en ze ontstaan uit secretoblasten, de ontwikkelingscellen. Bij deze cellen komen nog kiezelalgen en een aantal bacteriën, welke eveneens op de huid voorkomen en groeien. Deze stoffen worden nog aangevuld met vetten en verschillende eiwitten. De jongen eten dus dit voedsel en de bacteriën in het huidsecreet. De bacteriën en het voedsel zorgen ervoor dat de verteringsorganen beginnen te werken. Het hoofdvoedsel van jonge discussen is dus geen slijm, maar discusweefsel van complexe aard. Het heeft niet alleen voedende, maar ook beschermende functies.

Vorming van de huidsecreet der ouderdieren wordt door invloeden van buitenaf beïnvloed, zoals schrikken, stress, vangen. Het is verstandig om de jongen artemie, fijn vlees of een plantaardig voedsel bij te voeren. Zo worden ze het beste voorbereid voor een goede verdere ontwikkeling.

In 1960 zijn in Amerika voor het eerst pogingen om jongen kunstmatig groot te brengen met behulp van eipoeder, gelukt. Dat was dus Amerikaans eipoeder. Toen dr.Schmidt-Focke hetzelfde in Duitsland probeerde met Duits eipoeder, lukte het niet. Alle jongen gingen dood. Zo'n kunstmatige voeding heeft als voordeel dat de ouders geen ziekten op de jongen kunnen overdragen.

Jack Wattley in Amerika heeft er erg goede ervaring mee. Het is alleen erg arbeidsintensief. Het gelukte dr.Schmidt-Focke niet de jongen groot te krijgen omdat ze de bacteriën misten. Later heeft hij het met Amerikaans eipoeder gedaan, met daaraan toegevoegd "Gelee Royale", dat bij de apotheek verkrijgbaar is en "Blutenpollen". Vroeger aten de indianen het in tijd van voedselschaarste. Hoeveelheden worden niet genoemd. Hiermee zou het wel gelukt zijn. Of het gelukt hangt dus voor een groot deel af van het eipoeder. Het Amerikaans eipoeder wordt in het leger gebruikt en is dus van hoge kwaliteit. De nakweek vertoonde weer gewoon broedzorg omdat dat vererft.

Een Canadees heeft een ander recept, n.l. eipoeder met daarbij gelatine. Een dubbele hoeveelheid gelatine als op de verpakking staat aangegeven., in het water doen en laten afkoelen. Vlak voordat het stijf wordt moet het eipoeder er door. Het ziet er dan uit als mayonaise. De jongen zitten in het begin in een schaal met beluchting. Het mengsel wordt aan de rand gesmeerd. Omdat het water snel vervuilt moet er vaak ververst worden.

Een andere bekende discuskweker Bernd Degen zegt dat het kunstmatig opfokken van Discussen niet wil. De jongen zouden slecht opgroeien. Hij geeft als raad om Yohimlin in het water te doen en wel 1 tablet op 100 liter water, 1 dag voor het vrijzwemmen van de jongen. De ouderdieren ontwikkelen dan een extra goede slijmhuid. Dit moet zeker geprobeerd worden als de Discussen al veel legsels verloren hebben. Maar van die tabletten (die per 10 te koop zijn) wordt weer gezegd dan de Discussen lange tijd niet meer zouden afzetten.